Sting nie byłby zachwycony

 

Nie chciałbym, żeby ten blog zamienił się w Listę Wpisów o Dziennikarzach Muzycznych, Których Nie Znoszę (bo jak tak dalej pójdzie, to sam na podobną listę trafię), ale Marcinowi Kydryńskiemu poświęcę osobną notkę. Rasizmowi, ksenofobii, szowinizmowi i pedofilii się nie odpuszcza.

Czy wam też wydaje się, że w 43-letnim facecie z cacaną gębą i ciepłym jak kołderka głosem, który opiewa piękno muzyki Stinga jest coś bardzo podejrzanego? Bo mi tak. Marcin Kydryński: syn znanego ojca i znanej matki, znany dziennikarz muzyczny, mąż znanej żony, najbardziej znany polski stingofil – to wszystko jest aż nazbyt piękne, żeby było prawdziwe. No i miałem rację.

W 1995 roku nakładem wydawnictwa Prószyński & Ska na rynku pojawiła się książka “Chwila przed zmierzchem” – relacja podróży Marcina Kydryńskiego do Afryki. Książki nie sposób nigdzie kupić, więc polegam na dwóch artykułach Katarzyny Barczyk, która dotarła do niej przy okazji pisania pracy magisterskiej i poświęciła dwa artykuły napisane na potrzeby Feminoteki i portalu Afryka.org.

Kydryński opisywał wojaż z Marcinem Mellerem, obecnym naczelnym “Playboya” i synem dyplomaty Stefana Mellera bez zbędnych ogródek i z wyraźnym zamiarem wzbudzenia kontrowersji. Wtedy mu się to nie udało – książka przeszła bez echa. Aż do teraz. Nie zrozumcie mnie źle: nie jestem zwolennikiem karania za grafomańskie i pełne uprzedzeń książki. Wręcz przeciwnie – w końcu na tym polega wolność słowa. Ale wolność słowa to także prawo do zrobienia autorowi takich treści elegancko koło pióra.

Dziennikarz, którego wszyscy znają jako wielkiego fana world music i Afryki w ogóle, sypie w “Chwili…” takimi kwiatkami, że gdyby czytał to Richard Bona, to ręki by mu nie podał. Sting pewnie też nie. Proszę bardzo, taki passus:

Zawsze uważałem, że w pragnieniu białych mężczyzn, by posiąść czarne kobiety, jest pewna prawidłowość. Nie wydaje mi się jednak, by chodziło tu o tak lubiany przez seksuologów, jak i historyków motyw dominacji. Widzę tę siłę raczej jako atawizm. Jako sublimację żądzy spółkowania ze zwierzętami. Tak czuł to również znakomity francuski artysta Jean Paul Goude. Jego Murzynki na fotografiach komputerowych, to były klacze, to były zamknięte w klatkach drapieżniki. Czarne dziewczyny a Afryce są prawie zawsze dzikie. Jest to wynik wychowania w społeczeństwie zbudowanym na męskim przywódcy stada. Tak żyją lwy i goryle, tak żyją plemiona Czarnej Afryki. Ich dziewczęta mają wpisaną genetycznie nieufność. Są płochliwe jak małe antylopy, choć urodę dziedziczą po wielkich kotach. Nie nadają się do oswojenia. Mówią innym językiem nawet wtedy, kiedy używają tych samych co my słów. Najczęściej jednak nie mówią w obecności mężczyzn. Łaszą się. Albo polują, jak lwice. Takim polowaniem jest afrykańska prostytucja. Seks dla większości Afrykanek to jedyna radość życia. Używają go w sposób równie naturalny i spontaniczny jak zwierzęta. Jeśli nie pracują i nie kochają się – nuda je zabija. Często więc łączą te zajęcia. Ich prostytucja nie jest konsekwentna. Biorą pieniądze wtedy, kiedy ich potrzebują. Czasem proszą jedynie o śniadanie. Częstokroć proszą tylko o to, by je wziąć. A są nie do wyobrażenia piękne. Nie sądzę, by znalazł się zdrowy mężczyzna, który umie oprzeć się ich urokowi. Nie jest to bowiem wdzięk ludzki, do którego przywykliśmy, ale zwierzęcy. Te dziewczyny proszą, by je pokryć. Zaczynają wtedy pachnieć inaczej, nagle, jak rozkrojone owoce. Wszystko w nich gada o zbliżeniu, oczy, usta, dłonie. Wreszcie mówią wprost tak, jak formułowałby to kocie samice, gdyby potrafiły mówić.

Kydryński używa alter-ego, nie używając pierwszej osoby liczby pojedynczej. Być może po to, by uniknąć odpowiedzialności za takie fragmenty:

Prawdę mówiąc od pierwszej mojej wyprawy do północnej Afryki mam pewną słabość do małych Arabek. „Czarodziejki”… – powiedział o nich Adam rano przy promie, kiedy dziewczynka może dwunastoletnia, z figlarnie opartą na biodrze ręką patrzyła na niego z żarem, przed którym nie ma ucieczki. To dobre słowo, czarodziejki. W Dajr al-Madinie odnalazłem wśród oblepiających mnie dzieci takie śliczne małe zwierzątka. Miałem w portfelu kilka banknotów. Może trzy funty. W hotelu dwudziestopięciofuntówki. Je uszczęśliwia funt, nawet dwadzieścia pięć piastrów. Przychodziły mi do głowy myśli występne, że za dwudziestkę mógłbym taką pachnącą miodem, śniadą dziewczynkę wziąć do swojego hotelu i pieścić przez wiele godzin. Świństwo, ale potworną miałem na to wówczas ochotę.

W razie, gdybyście nie mieli dość, odsyłam do tekstu autorki, dzięki której na stronie Wiki Kydryńskiego pojawiła się stosowna zakładka “Kontrowersje”.

I pomyśleć: taki ładny, miły gość. Lubi jazz, i Stinga, i w ogóle taką ładną muzykę nadaje w radiu. A pod spodem taka Sodoma i Gomora. Patrzę na okładkę książki Lucjana Kydryńskiego “Przejazdem przez życie… Kroniki rodzinne” i uśmiechnięte twarze szczęśliwej familii. I już wiem, czemu to zdjęcie zawsze wydawało mi się przesadnie pozowane.